Je vraagt je misschien af: Wie ben ik eigenlijk?

Soms ben je degene overal over twijfelt.

Dan ineens degene die alles wel even regelt.

Soms ben je degene die overal zin in heeft, energiek en vrolijk.

Het volgende moment verdwijn je liever onder een dekentje. Huilend.

Soms ben je degene die zich alleen maar aan anderen aanpast.

Dan kan je ineens precies laten weten wat je wilt. En achteraf denk je: "Was ik dit?"

Het voelt alsof er een hele cast in jou leeft waarvan je nog niet alle personages kent. Of je hebt moeite met de samenstelling.

Maar zodra je jezelf probeert te analyseren, zit je midden in het verhaal dat je probeert te bekijken.

Therapeutische Fictie creëert afstand.

Je maakt van iets wat je herkent eerst een personage, scène, beweging, stem, beeld of verhaal.

En ineens kun je ernaar kijken zonder verstrikt te raken in je gedachten of te verdrinken in je gevoel.